MOGEN ZE NU BLIJVEN OF NIET? Wie betrokken is bij mensen zonder papieren, stelt zich geregeld die vraag. Het gaat niet alleen om hulpverleners en advocaten, maar ook om leerkrachten en leerlingen, werkgevers, huisartsen, buurtbewoners of vrienden. In afwachting van die ene, cruciale beslissing, proberen de meeste mensen zonder papieren een zo gewoon mogelijk leven te leiden.
Jaarlijks regulariseren de minister van binnenlandse zaken en zijn vreemdelingendienst duizenden mensen. Tegelijk wijzen ze er duizenden af. En dat allemaal ZONDER WETTELIJKE CRITERIA. De minister en zijn dienoordelen ‘geval’ per ‘geval’. Het resultaat is dan ook nauwelijks voorspelbaar. Net als de wachttijd. Vaak duurt het jaren voor een dossier onderzocht is. Intussen gaat het leven verder, ook voor mensen zonder papieren. In een democratie als de onze is dit soort willekeurige praktijken compleet misplaatst. IJdele hoop en rechtsonzekerheid zijn het gevolg. Bovendien leidt deze aanpak té vaak tot INDIVIDUELE DRAMA’S en tot COLLECTIEVE WANHOOPSACTIES.
Het Forum voor Asiel en Migraties dringt aan op realistische en wettelijke regularisatiecriteria en een duidelijke procedure waarbij mensen zonder papieren de kans krijgen hun verhaal te doen.
Lees ook Humanieuws.
